ଭୁବନେଶ୍ୱର: ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ମହର୍ଷି ମୃକଣ୍ଡୁ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଧର୍ମପତ୍ନୀ ସନ୍ତାନ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କର କଠୋର ଆରାଧନା କରିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ମହାଦେବ ପ୍ରକଟ ହେଲେ ଏବଂ ଏକ ବିଚିତ୍ର ବରଦାନ ମାଗିବାକୁ କହିଲେ…..
ଏକ ଦୀର୍ଘାୟୁ କିନ୍ତୁ ମତିହୀନ ପୁତ୍ର, ଅବା ଏକ ଅଳ୍ପାୟୁ କିନ୍ତୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ତେଜସ୍ୱୀ ପୁତ୍ର ?
ଋଷି ମୃକଣ୍ଡୁ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଗୁଣବାନ ପୁତ୍ରକୁ ହିଁ ବାଛିଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ବାଳକ ମାର୍କଣ୍ଡେୟଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା, ଯାହାଙ୍କ ଆୟୁଷ ମାତ୍ର ୧୬ ବର୍ଷ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଥିଲା।
ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ପିଲାଦିନରୁ ହିଁ ଶିବଙ୍କର ପରମ ଭକ୍ତ ଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେ ନିଜର ଅଳ୍ପାୟୁ ବିଷୟରେ ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲେ, ସେ ଭୟଭୀତ ନହୋଇ ବରଂ ଅଧିକ ନିଷ୍ଠାର ସହ ମହାଦେବଙ୍କ ଶରଣାପନ୍ନ ହେଲେ। ସେ ନିରନ୍ତର “ମହାମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ ମନ୍ତ୍ର” ଜପ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଆସି ପହଞ୍ଚିଲା। ଯମରାଜ ନିଜ ଦୂତମାନଙ୍କ ସହ ମାର୍କଣ୍ଡେୟଙ୍କ ପ୍ରାଣ ହରଣ କରିବାକୁ ଆସିଲେ। ମୃତ୍ୟୁକୁ ନିକଟରେ ଦେଖି ମଧ୍ୟ ବାଳକ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ବିଚଳିତ ହେଲେ ନାହିଁ। ସେ ଶିବଲିଙ୍ଗକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ପରମ ସମର୍ପଣ ଭାବରେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ଯେତେବେଳେ ଯମରାଜ ନିଜର କାଳପାଶ ଫିଙ୍ଗିଲେ, ତାହା ଅଜାଣତରେ ଶିବଲିଙ୍ଗକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲା। ସେହିକ୍ଷଣି ଶିବଲିଙ୍ଗ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଭୁ ମହାଦେବ ନିଜର ରୌଦ୍ର ରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଭଗବାନ ଶିବ ଯମରାଜଙ୍କୁ ଚେତାବନୀ ଦେଇ କହିଲେ ଯେ, “ଯିଏ ମୋର ଶରଣାଗତ, ତା’ ଉପରେ ମୃତ୍ୟୁର କୌଣସି ଅଧିକାର ନାହିଁ।”
ମହାଦେବଙ୍କ କୃପାରୁ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରି “ଚିରଞ୍ଜୀବୀ” ହେବାର ବରଦାନ ପାଇଲେ।
ଶିକ୍ଷା: ଯଦି ବିଶ୍ୱାସ ଦୃଢ଼ ଥାଏ ଏବଂ ଶରଣାଗତି ନିର୍ମଳ ଥାଏ, ତେବେ ସ୍ୱୟଂ କାଳ ମଧ୍ୟ ଭକ୍ତର କିଛି ଅନିଷ୍ଟ କରିପାରେ ନାହିଁ।
