ଢ଼ାକା : ଭାରତର ସ୍ୱ।ଧୀନତା ପରଠାରୁ ବାଂଲାଦେଶର ସାମାଜିକ-ରାଜନୈତିକ ଜଳବାୟୁ ପ୍ରାୟତଃ ସୀମା ପାର କରି ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗର ପଡୋଶୀ ରାଜ୍ୟ ଉପରେ ବିଶେଷ ପ୍ରଭାବ ପକାଇଥାଏ । ବିଭାଜନକୁ ଘେରି ରହିଥିବା ଅଶାନ୍ତ ଘଟଣା ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗ, ତ୍ରିପୁରା, ଆସାମ ଏବଂ ମେଘାଳୟ ଭଳି ଭାରତୀୟ ରାଜ୍ୟରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା ବାଂଲାଦେଶରୁ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଲୋକଙ୍କୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତର କରିଥିଲା । ଅନେକେ ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନର ପୁନଃ ଆଶାରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ କିନ୍ତୁ “ଶରଣାର୍ଥୀ’ ର ସ୍ଥାୟୀ ଲେବଲ୍ ବହନ କରିଥିଲେ । ଦଶନ୍ଧି ପରେ, ଯେହେତୁ ବାଂଲାଦେଶ ନବୀକରଣର ଅଶାନ୍ତିର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଉଛି ଏବଂ ଏହାର ସଂଖ୍ୟାଲଘୁ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ଅସୁରକ୍ଷିତତା ସହ ମୁକାବିଲା କରୁଛନ୍ତି, ବଙ୍ଗଳା ହିନ୍ଦୁମାନେ ପଡୋଶୀ ଦେଶରେ ସଂଖ୍ୟାଲଘୁ ଅଧିକାରର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛନ୍ତି ।
ଏକ ଯନ୍ତ୍ରଣାଦାୟକ ଅତୀତର ସ୍ମୃତି
ୱାନ ଇଣ୍ଡିଆ ଅନେକ ବଙ୍ଗୀୟ ହିନ୍ଦୁଙ୍କ ସହ ବାର୍ତ୍ତାଳାପରେ ନିୟୋଜିତ ହୋଇଥିଲା ଯେଉଁମାନେ ଅତୀତର ଅତ୍ୟାଚାରର ସାକ୍ଷୀ ହୋଇଥିଲେ । ସେମାନଙ୍କର କାହାଣୀ ବାଂଲାଦେଶରେ ସଂଖ୍ୟାଲଘୁମାନେ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଉଥିବା ଆହ୍ୱାନର କିଛି ବିବରଣୀ । ୧୯୭୧ ମସିହାରେ ଭାରତ ପଳାଇଥିବା ସୁଶୀଲ ଗାଙ୍ଗୋପାଧ୍ୟାୟ ବାଂଲାଦେଶର ନୋହାଲି ଜିଲ୍ଲାରେ ତାଙ୍କର ସମୃଦ୍ଧ ଜୀବନ ବିଷୟରେ ମନେ ପକାଇଲେ । ସେ କହିଛନ୍ତି, \”ଆମର ଏକ ବଡ ପରିବାର ଏବଂ ବିସ୍ତୃତ ଜମି ଥିଲା । କିନ୍ତୁ ମୁକ୍ତି ଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ପାକିସ୍ତାନୀ ସେନା ଏବଂ ରଜାକର ଆମ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ । ଘର ପୋଡି ପାଉଁଶ ହୋଇଯାଇଥିଲା ଏବଂ ଅନେକଙ୍କୁ ଅତି ନିର୍ମମ ଭାବରେ ହତ୍ୟା କରାଯାଇଥିଲା ।ସ୍ୱାଧୀନତା ପରେ ସ୍ୱଳ୍ପ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ ପରେ, ଅଧିକାଂଶ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର କ୍ରମାଗତ ଶତ୍ରୁତା ତାଙ୍କୁ ଭାରତରେ ସ୍ଥାୟୀ ଆଶ୍ରୟ ନେବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲା ।
ସାମ୍ପ୍ରତିକ ପରିସ୍ଥିତିକୁ ଅନୁଧ୍ୟାନ କରି ସୁଶୀଲ ଗଭୀର ଦୁଃଖ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ, “ବାଂଲାଦେଶରେ ସାମ୍ପ୍ରତିକ ଘଟଣା ଦେଖି ହୃଦୟବିଦାରକ । ମୁଁ ଜଣେ ଗର୍ଭବତୀ ମହିଳାଙ୍କୁ ଛଡ଼ାଯିବାର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲି; ଏପରି ନିର୍ଦ୍ଦୟତା କଳ୍ପନାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ । ଆମର ମୂଳ ଭାଇମାନେ ଯଦି ସେଠାରେ ହିନ୍ଦୁମାନଙ୍କୁ ଅସଦାଚରଣ କରାଯାଏ, ତେବେ ଆମକୁ ବାଂଲାଦେଶରେ ‘ଭାରତ ଛାଡ’ ଆନ୍ଦୋଳନକୁ ବିଚାର କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ । ୧୯୭୧ ର ତାଙ୍କର ସ୍ମୃତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରହିଛି । “ମୋର ବୟସ ୧୦ କିମ୍ବା ୧୨ ବର୍ଷ ହୋଇଥିଲା । ରଜାକରମାନେ ଆମକୁ ନିର୍ଯାତନା ଦେଉଥିଲେ, ପୁରୁଷଙ୍କ ମୃତଦେହକୁ ନଦୀରେ ଫିଙ୍ଗିଥିଲେ ଏବଂ ଆମ ମା’ଙ୍କୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିଥିଲେ । ଅନେକ ମହିଳା ପାକିସ୍ତାନୀ ସୈନ୍ୟ ବାହିନୀ ଦ୍ୱାରା ଗର୍ଭବତୀ ହୋଇଥିଲେ । ଏତେ ବର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ ସେହି ଦାଗଗୁଡ଼ିକ ରହିଯାଇଛି ।
Courtsy BY One India
ବାଂଲାଦେଶର ପଳାୟନ ସମୟରେ ଗର୍ଭବତୀ ଥିବା ବାଙ୍ଗାଓଁର ଅନିମା ଦାସଙ୍କଠାରୁ ଆଉ ଏକ ଦୁଃଖଦ କାହାଣୀ ଆସିଛି । ସେହି କଷ୍ଟଦାୟକ ଦିନଗୁଡ଼ିକୁ ମନେ ପକାଇ ସେ କହିଥିଲେ, “ମୋ ପୁଅ ଛୋଟ ଥିଲା ଏବଂ ମୋ ଝିଅ ମୋ ଗର୍ଭରେ ଥିଲା । ଦେଶ ବିବାଦରେ ଛନ୍ଦି ହୋଇଯାଇଥିଲା; ଘର ପୋଡି ପାଉଁଶ ହୋଇଯାଇଥିଲା । ଭୟ ହେତୁ ମୋ ଶାଶୁ ଆମକୁ ଭାରତ ପଠାଇଥିଲେ । ବିଶେଷକରି ପୁରୁଷଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ବ୍ୟାପକ ହିଂସା ଦେଖିବାର ଆଘାତ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଏକ ଅବିସ୍ମରଣୀୟ ଚିହ୍ନ ଛାଡିଛି । ସେବେଠାରୁ ମୁଁ ବାଂଲାଦେଶ ଗସ୍ତ କରିସାରିଛି, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ସେଠାରେ ରହିବାର ଚିନ୍ତା ସହି ପାରିବି ନାହିଁ ।
ସୀମାନ୍ତ ଅଞ୍ଚଳର ଅନେକ ବ୍ୟକ୍ତି ସମାନ ଭାବନାକୁ ପ୍ରତିପାଦିତ କରିଥିଲେ । ଅନେକ ସେମାନଙ୍କ ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କ ଘର ଏବଂ ସ୍ମୃତି ଛାଡି ଧାର୍ମିକ ନିର୍ଯାତନାରୁ ପଳାୟନ କରିଥିଲେ । ବିସ୍ଥାପନର ଏକ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଥିବାବେଳେ, ଭାରତ ପ୍ରଦାନ କରୁଥିବା ନିରାପତ୍ତା ପାଇଁ ଆରାମ ଏବଂ କୃତଜ୍ଞତା ମଧ୍ୟ ଅଛି । ବାଂଲାଦେଶର ହିନ୍ଦୁମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କର ସର୍ବସମ୍ମତ ପରାମର୍ଶ: ଭାରତରେ ଆଶ୍ରୟ ନିଅ । ୱାନ ଇଣ୍ଡିଆ ସହ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରି ହରାଦାନ ବିଶ୍ୱାସ, ଯାହାର ପିତା ବାଂଲାଦେଶରୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତର ହୋଇଥିଲେ, ନିର୍ଯାତନାର ଚକ୍ରାନ୍ତ ପ୍ରକୃତି ହିନ୍ଦୁ ସମ୍ପ୍ରଦାୟକୁ ନିରନ୍ତର ଭୟରେ ରଖିଛି, ଯାହା ଫଳରେ ଅନେକଙ୍କୁ ନିଜ ଦେଶ ଛାଡି ଭାରତରେ ଆଶ୍ରୟ ନେବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରାଯାଇଛି । ସ୍ୱାଧୀନତା ସମୟରୁ ମୁକ୍ତି ଯୁଦ୍ଧ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତଥା ବାଂଲାଦେଶରେ ହିନ୍ଦୁମାନେ ଐତିହାସିକ ଭାବରେ ଆହ୍ୱାନର ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇଥିଲେ । ତଥାପି ଅନେକେ ବାରମ୍ବାର ବିପଦର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବାକୁ ରହିଲେ ।
୧୯୫୬ ମସିହାରେ ଭାରତରେ ପହଞ୍ଚିଥିବା ପରେଶ ଦାସ ଏକ ଦୁଃଖଦ ଅନୁଭୂତି ବାଣ୍ଟିଥିଲେ । ମୋ ଆଖି ଆଗରେ ମୋ ଜେଜେବାପାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରାଯାଇଥିଲା । ଆମେ ଭୟରେ ଆମ ଦେଶ ଛାଡିଥିଲୁ । ସେମାନେ ମୋ ସମ୍ପର୍କୀୟଙ୍କୁ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ । ଯଦିଓ ଆମେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଭାରତରେ ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ବାସ କରୁଛୁ, ତଥାପି ନୋହାଲିରେ ଥିବା ସମ୍ପର୍କୀୟମାନେ ଧମକ ଦେଉଛନ୍ତି । ମାତ୍ର ଏକ ମାସ ପୂର୍ବରୁ, ମୋର ଜମି ବିବାଦ କାରଣରୁ ମାମୁଁଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରାଯାଇଥିଲା ମୁଁ ସମ୍ପତ୍ତି ଉପରେ ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନକୁ ପ୍ରାଥମିକତା ଦେବାକୁ କହିଥିଲି ।
ହସ୍ତକ୍ଷେପ ପାଇଁ ଏକ ନିବେଦନ
ନିଉଟାଉନ୍ ନିକଟରେ ରହୁଥିବା ରଶୋମୋ ବିଶ୍ୱାସ, ୧୯୭୧ ପରବର୍ତ୍ତୀ ନିର୍ଯ୍ୟାତନା ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ । “ହିନ୍ଦୁ ହେବା ଏକ ଅପରାଧ ଥିଲା । ସ୍ୱାଧୀନତା ପରେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ କୌଣସି ଅବସର ନଥିଲା । ପାକିସ୍ତାନୀ ସେନା ଏବଂ ଜାମାତ ବାହିନୀ ଆମକୁ ଟାର୍ଗେଟ କରି ହିନ୍ଦୁ ଘରକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ । ସେ କହିଥିଲେ, ମୋ ପରିବାର ରାତି ରାତି ଲୁଚି ରହିଥିଲେ, ପ୍ରାୟତଃ ଖାଦ୍ୟ ବିନା । ଆମେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଭାରତରେ ଶାନ୍ତିରେ ବାସ କରୁଥିବାବେଳେ ଆମର ଅନେକ ସମ୍ପର୍କୀୟ ବାଂଲାଦେଶରେ ରହିଛନ୍ତି । ଆମେ ଭାରତ ସରକାରଙ୍କୁ ଏଥିରେ ହସ୍ତକ୍ଷେପ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛୁ ଯେ ସେଠାରେ ହିନ୍ଦୁମାନେ ବିନା ଭୟରେ ବଞ୍ଚିପାରିବେ ସେଥିପ୍ରତି ଟିକେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେବାବୁ ।
